Rozbudowa klasztoru zakonu Chrystusowego za panowania króla Manuela I | Turystyka amatorska: atrakcje turystyczne Warszawy, Portugalia

Rozbudowa klasztoru zakonu Chrystusowego za panowania króla Manuela I

Do 1249 r. templariusze spełnili świętą misję i wygnali wszystkich Maurów z Portugalii, za co zostali hojnie obdarowani. Zakon otrzymał rozległe obszary ziemskie, sprawował też kontrolę nad licznymi zamkami na całym Półwyspie Iberyjskim. Maurów pokonano, tymczasem jednak zakon wyrost na polityczną i gospodarczą potęgę, zagrażającą europejskim władcom.

Król Francji, Filip IV Piękny jako pierwszy rozpoczął konfiskatę majątków należących do templariuszy na terenie całej Portugalii, a w 1314 r. za zgodą papieża zakon rozwiązano. W tym czasie, w Hiszpanii nastał okres swego rodzaju polowania na czarownice i wielu rycerzy ratowało się ucieczką do Portugalii. W 1320 r. król Dinis zręcznie odtworzył zakon templariuszy, zmieniając tylko nazwę. Zakon Chrystusowy przejął wszystkie posiadłości templariuszy w Poriugalii, włącznie z siedzibą wTomar, ale od tego czasu podlegał bezpośrednio władzy króla.

Wszystkie wyprawy dalekomorskie Portugalii w XV i XVI w. odbywały się pod duchowym patronatem Zakonu Chrystusowego. Sam książę Henryk Żeglarz był Wielkim Mistrzem Zakonu wiatach 1417-1460, a ruiny jego pałacu wzespole klasztornym znajdują się po prawej stronie przy wejściu do zamku. Henryk zarządził budowę dwóch nowych klasztorów: Claustro do Cemiterio i Claustro da Lavagem, do których prowadzi krótki, zdobiony pięknymi azulejos korytarz od strony Charola.

Tytuł Wielkiego Mistrza król Manuel otrzyma) w 1492 r., na trzy lata przed objęciem tronu. Upojony zdobytym w koloniach bogactwem postanawia dobudować do klasztoru, od zachodniej strony Charoli, prostokątną nawę. Nową budowlę podzielono na wysoki chór i sale Kapituły. Główne wejście prowadzące wprosi do nawy, wybudował Joao de Casiilho w 1515 r„ na dwa lata przed nadaniem mu przez króla Manuela tytułu Mistrza Rzemioslw Belem, Architekt dbały raczej o bogactwo dekoracji niżo koncepqę przestrzenną, w charakterystyczny sposób ozdobił główne wejście świątyni. Ornamentaq’a drzwi wyraźnie nawiązuje do hiszpańskiej estetyki platcresco oraz stylu izabelińskiego.

Jednak najsłynniejsząalrakq’ą klasztoru wTomar są bogato zdobione okna na głównej fasadzie sali Kapituły. Ścisły związek, jaki zachodził między pełnym przepychu ¡jedynym w swoim rodzaju stylem manuclińskim w architekturze a epoką wielkich odkryć, nabiera tutaj szczególnej wyrazistości.Zdumiewająco przeładowana, bujna i niemal barokowa dekoracja obramowań okiennych stanowi niezwykłą kompozycję form i motywów o tematyce morskiej. Ornamenty takie jak kotwice, boje. korale, wodorosty, karawele, a zwłaszcza skomplikowana plątanina pokrytych węzłami lin miały upamiętniać portugalskich żeglarzy, którzy przyczynili się do powstania kolonialnego imperium. Okna w całej okazałości podziwiać można z dachu klasztoru św. Barbary, sąsiadującego z krużgankami, które niestety prawie zupełnie zasłaniają podobne okna na południowej ścianie sali Kapituły.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>